Yesterday saw the 123rd anniversary of the publishing of Zamenhof’s Unuan Libron, the first book in Esperanto.

Not uncoincidentally Esperanto-speakers managed to get in a few interviews, thanks to the work of Esperanto Lobby’s Brian Barker.

Two Jebanoj (plus our friend Heather, who is a former member and now an honorary one) were interviewed by David Lowe of The Sun. Owing to space constraints the article disappointingly didn’t materialise in the printed version of the newspaper, but the online article is present for all to see. Well done to Rob and Alex for their contributions to what comes across as a positive article.

The following people were also interviewed on local radio, all listenable on BBC’s iPlayer.

Tim Owen on BBC Radio Leicester, 1.12.30 into the programme.

Stela Besenyei on BBC Radio Sussex, 0:26:44 into the programme.

Brian Barker on BBC Radio Somerset, 0:39:35 into the programme.

David Kelso on Radio Humberside, 1:40 into the programme.

John Murray on BBC Radio Foyle 1:23:35 into the programme.

Stephen Thompson on BBC Radio Lancashire, 2:20:46 into the programme.

There were also mentions of Esperanto on Radio 4 and on the BBC World Service.

The location which we have chosen is the Wowo campsite in East Sussex. Detailed information can be found here and it looks like a really excellent campsite, with plenty of facilities and even the opportunity to light real campfires

One of the aims of the weekend is to organise a series of discussion circles (diskutrondoj/Drondoj). These have become very popular within EAB over the past few years, and we thought it would be great if we could introduce JEB members to them too. The atmosphere will be relaxed and informal, the topics straightforward but interesting, so it should be a great way for us to practise our Esperanto whilst getting to know each other better

The campsite is very reasonably priced, so hopefully affordable for everyone. The nearest train station is Haywards Heath, which is easily accessible from London (Victoria). If you are under 26 and need help with your travel costs, don’t forget that you may be eligible for a grant from NoJEF

The campsite itself is situated approximately 6 miles from the station. Hopefully we should have three or four cars between those attending, so we should be able to arrange lifts for anyone who needs one – let us know if you will be in this position and we can finalise details nearer the time

Note that the campsite has a rule requiring everyone to book two nights (Friday and Saturday) which is why we are making this a long weekend. The advantage is that this means we will have more time at our disposal, and we are therefore hoping to organise an excursion to nearby Brighton

If you’re interested in coming, let us know – either on Facebook or in the forums – and book a place for your tent asap!

I’ve just received a note from Jarosław Fortyga, in his youth president of PEJ, the Polish version of JEB. I met Jarosław at the World Scout Jamboree, where both of us acted as volunteers in the tent of the Skolta Esperanto-Ligo.
Jarosław has recently been involved in revitalising SEL, and has released the following information for distribution:

Esperanto-scouts change the gear

The Scout Esperanto League (SEL) prepares a strategic action plan to commemorate its 100th anniversary in 2018. The organization of Esperanto-speaking scouts and guides from all over the world plans to reinvigorate its activities and offer a new programme to promote diversity by the use of the international language among the scouts and guides.

Esperanto, an auxiliary language created in 19th century by Ludwik Zamenhof, a Polish doctor of Jewish origins, was endorsed by Baden-Powell in the first edition of his handbook Scouting for Boys as a useful language for scouts. Due to its international character (root words from various languages) Esperanto has proven to have a significant propedeutic value in learning foreign languages by young people and throughout the years millions of people around the world have used Esperanto in international contacts.

SEL, as the oldest international scout association in the world, plans a series of activities for new scoutleaders who would like to use Esperanto in their scout groups and in the international context. In addition to local and to national meetings SEL plans to run a training seminar for new leaders in March 2011, and a European summer camp in 2012.

Please feel free to visit SEL’s website or contact us for further information.

A well-attended independent gathering of young Esperantists sprang up in Bristol recently. Amongst the attendees was a Brit, Jake Pentland, who tells us about it below.

Saluton kara leganto,

Mi sidas, pensante, baldaŭ malsatiĝonta en bela arbaro en Durham. Mi aŭdas birdojn kaj aŭtojn, nur la paroladon mian.

Mi decidis plenumi mian promeson skribi pri la esperantumado, kiun mi partoprenis antaŭ kelkaj semajnoj. Do, mi skribas liston, por decidi kion, kaj kion ne, inkluzivi. Verŝajne mi fuŝis ie, kaj antaŭpardonpetas.

La vendredon post ekzamenaĉoj, mi alvenis apud Royal Albert Hall kun familio (panjo kaj du fratinetoj) kiuj afable decidis min tien akompani por ke mi ne perdiĝu. (Por tiuj kiuj ne sufiĉe konas min, perdiĝo (ĉiusence) estas mia plej granda talento kaj certe iu difina karaktero de mi.)

Post iomete da konfuzado (ekzemple mia plej juna, naŭjaraĝa fratino emis eksplodigi mian dormosakon kaj faris frenezajn sonojn dum mi poŝtelefone parolis), mi renkontiĝis kun Carlos, apud grandega statuo en belega, sunbenita parko.

Ni salutis unu la alian, kaj Carlos estante laca, kaj mi estante vegetarano, ni decidis iri al proksima Japana manĝejo. Ĝi estis tute taŭga loko por horoj da interesa interbabilado. La manĝaĵo bongustis, la etoso sufiĉe trankvilis por aŭskulti kaj alparoli unu la alian, kaj la restoracion ĉeestis internaciuloj kaj belaj francinoj (bedaŭrinde malantaŭ mi ), kio eĉ pli ĉarmigis la sperton.

Nova paperero, antaŭ pli longtempe aĉetita. Ĉu mi skribos malsimile? Eĉ malsimilete?

Post la kontentiga manĝo, kiu eble daŭris tri horojn (honeste mi ne memoras, sed ni eniris ĉirkaŭ la oka kaj eliris kiam tre malhelis, eble ĉirkaŭ la dekunua) ni prenis metroon kaj promenis al la loĝejo de Carlos. Survoje estis tombejo, kiu ne tristigis min, sed iel epitomis la belan profundecon de tiu tago.

Min imponis la nekutima verkaro en la ĉambro de Carlos kaj mi legis antaŭ dormi.

La venontan matenon ni matenmanĝis en ĉarma, kosmopolitana kafejo kun trankvila muziko, kie ni post satiga promenado tra neĥaosa parto de Londono sub sunoplena ĉielo, manĝis kaj trinkis dolĉe matene.

Tuj poste, necesis, ke ni iru al busstacio (pardonu, kara leganto, sed mi jam forgesis la nomon). Ni frue alvenis, kaj post atendeto alvenis Marteno, Magnus, Saŝa kaj Paulinka.

Nun mi iomete promenos por reekverkemi. Mi eklacas.

Mi sidas nun en piedvojo de kampo ĝuste apud tiu antaŭmenciita arbareto.  La ĉielo interesas, kaj, se mi stariĝas, antaŭ mi estas bela vido de mia ŝatata Durham.

Dum mi promenis (la promenado daŭriĝis kelkajn minutojn) , ĵus antaŭ preterpasi afablan viron, kiu min kaj kiun mi salutis, kaj akompanatan de hundino, kiu eble volis min alkuri, mi ekpensis, ke mi pretendemaĉe celas kopii la verkadajn stilojn de Annie Ernaux kaj Henry David Thoreau. Ĉu vi scias? Se jes, bonvolu sciigi min kara leganto.

Pardonu, mi nun denove altemiĝu.

La buso al Bristolo estis homoplena. Saŝa kaj Paulinka sidis unu apud la alia; mi sidis kun Carlos ; kaj Magnus kun Marteno. Dum Carlos legis, kaj Magnus ŝajne ripozis, eble dormetis, kaj Saŝa kaj Paulinka faris mi ne scias kion, mi kaj Marteno plezure babilis pri pluraj aferoj, kio tre plaĉis al mi. Memorigis min pri enaviadila babilado post IJK, sed eĉ pli bonis.

Fek, tiu hundino el nenie aperis kaj kvazaŭkisis min !

En Bristolo ni elbusiĝis kaj renkontis la aliajn. Mi salutis Veronika, Veronika prezentis min al Zsofia kaj Fedor, kaj kiam Fedor esprimis, ke li jam konas min, mi stulte respondis,

„Oh, vi estas la homo, kun kiu mi neniam babilis dum la londona renkontiĝo …“ kiel mi inteligentas …

Nun, leganto, mi tro malsatas por skribi, do daŭriĝos post manĝo ĉambre.

Mi sidas nun sur seĝo ĉe tablo en kuirejo manĝante varman vespermanĝon kuiritan de mi mem. Mi eĉ margarinon sur terpomojn boligitajn metis. Kiom hedoniste ….

Eble vi memoras, kara leganto, kaj nun rimarkis, ke grava karekterero de mi estas mia perdiĝemo …

Feliĉe, mi ne perdiĝis kiam mi sekvis kun la aliaj esperantistoj al Veronika, kiu gvidis nin al ŝia oficejo. Tie ni lasis niajn pakaĵojn. Estis varmege, mi tre lacis kaj eble iomete timis, ke mi ne povos ĝui la ceteron de la tago. Tamen, bonŝance, tiu timetaĉo tute ne realiĝis. Post vekiga promenado ĝis haveno, kie ni ĉiuj sidis, krurojn super la akvo, surprize spektante nudulon tranaĝi ĝis ni kaj poste ien kureti, mi manĝadis  فلافل (kikerbulon), kaj tre kontentiĝis.

Dum estis perfekta vetero : la suno feliĉe ridis  kaj la vento mara moderigis la temperaturon ĝis la ora mezo, mi decidis daŭre resti senŝua kaj tiel promeni tra Bristolo.

Laŭteorie, ni devis ekmarŝi por ke ni vizitu faman ponton kaj poste atingu restoracion por vespermanĝi. Dum la bela pejzaĝo estis ĝuata, mi ekkonatiĝis kun Paulinka. Kvankam dum mia saluto de Fedor mi iom embarasis min (espereble bonhumore ..) mi devas diri, ke saluto kaj ekkonatiĝi kun Paulinka estis tre konfuza afero, ĉar ŝajne, homoj jam menciis nin ambaŭ al ni …

Eble mi simple ne kapablas saluti homojn normale …

Post iom da marŝado kaj dumtempa ripozado ni atingis tiun belegan ponton, lokon silentigan dank’ al ĝia esenca grandiozo.

Estadis fotataj fotoj kaj na na diris oni ofte.

Estas la dua tago de verkado. Jes, mi tre malrapidas. Mi sidas kontraŭ arbo sur sekaj folioj kaj mi aŭskultas du birdojn babili kante. Mi skribas. Mi provas verkaĉi, eĉ verki ion espereble interesan al vi. Verŝajne mi fiaskos. Mi pli frue tajpis tion skribitan hieraŭ, redaktis kelkajn erarojn. Nun mi pretas rakonti.

Post viziti tiun noblan ponton ni marŝis al manĝejo. Denove strate ie, Veronika kredis ke mi paŝis en vitron rompitan. Bonŝance tio ne okazis. Por ne plu timi ŝin kaj protekti miajn piedojn mi reenŝuiĝis. Tie finiĝis mia elŝuumado. Restu en Paco.

Finfine ni atingis ĝin, tiun konstruaĵon atenditan de niaj malsataj korpoj promenintaj. La vegana kafejo, laŭ mia scio, troviĝis en la tiel nomata alternativa sekcio de Bristolo. Ĝi ne estis profitcela fimao, sed estis organizita de kooperativo.Konsiderante tion, necesas laŭdi la kafejistojn, ĉar ili ĉiuj agis afable, efike, profesie. Oni mendis manĝaĵon kaj trinkaĵon ĉe malgranda ĉambro supre kaj manĝis en pli granda loko sube. Dum ni ne estis, laŭ mia kredo en T.A.R.D.I.S.-o, verŝajne ekzistis ie supre kuirejo.

Estis verŝajne naŭ da ni (pardonu, sed numerojn mi ne kapablas), do ni verŝajne kunmetis du tablojn por efektive krei tablegon. Tie ni manĝis, trinkis kaj partoprenis amuzajn kartludojn de Magnus. Estis parolataj pluraj lingvoj, el kiuj mi nur komprenis Esperanton kaj la Anglan, uzitan kiam venis servisto.

Poste, ni ĉiuj satis kaj kontentis pro tre plaĉa manĝado. Bedaŭrinde necesis ke Paulinka kaj Zsofia foriru, do, dum Veronika ebligis al ili repreni siajn pakaĵon, ni gerestantoj iris gvidataj de Fedor trovi trinkejon. Estante la plej juna homo en la grupo kaj ne havante ajnan identigilon, mi iom timis, ĉar mi aŭdis ke aliaj Jebanoj iam spertis ‘tiajn’ problemojn …

Ŝance, mi agis sufiĉe kaŝe kaj neniaĉo okazis.

Finfine Veronika alvenis, kaj ni ĉiuj trinkis (aŭ ne), ludis kaj babilis. Mi tre ĝuis, kvankam (aŭ eble ĉar) iom post iom fariĝis mi malpli kapabla sekvi al la ludado ..

Post la trinkejumo mi  ĝuis amuzegan promenadon kun Marteno kaj Fedor …

Atingante la oficejon de Veronika ni dividiĝis en grupojn : tiujn kiuj tranoktos ĉe Fedor kaj mi kaj Carlos kiuj trankotos ĉe Veronika.

Nun mi tro malvarmas por skribi, do revenas ĉambren.

Nun mi sidas apud komputilo, verkas rekte tajpe kaj malsatetas. Mi ne ĉi tiel ŝatas tajpi, sed pli volas plenumi la verkaĉon hodiaŭ. Do la reganta pasio de verkemo regas … post manĝeto.

Post repreni pakaĵojn, mi, Carlos kaj Veronika promenis dum proksumume unu horo ĝis ŝia domo. Al mi ege plaĉis la kontentiga, vekiga, malebriiga etoso, kiu donis bonan okazon por sperti Bristolon alimetode kaj por ĝuinde babili.

La postan tagon ni manĝis en la sama loko. Homoj estis lacaj pro dormomanko, sed la manĝaĵo bongustis, kaj ni ĝuis ĝojan kartludadon kaj interbabiladon. Bedaŭrinde, Fedor devis tiam foriri.

Freŝaere marŝi ĝis stacidomo min vekigis. Dum mi prizorgis mian salteman dormosakon kaj kolektis miajn biletojn hejmen, la aliuloj alvenis: Derek, Rob, Frank kaj Ruth. Finfine mi ne estis la sola Brito!

Por nutri la malsatajn gevojaĝintojn, ni iris al Weatherspoons (kompreneble por JEBigi la aranĝon).Estis bona okazi por sidiĝi kaj babili kun la genovalvenintoj. Mi interesiĝis scii ke Frank iam studis universitate de Durham, kiel mi.

Poste ni ĉiuj promenis pli multe ĝis la pinto de klifo. Veronika profesiece agis kiel ĉiĉeronino, antaŭe prepariĝinte por mem sciiĝi kaj poste sciigi pri ĉiuj la vidindaĵoj.

Dum aliuloj vizitis la Camera Obscura kaj la tiel laŭdire misnomatan gigantan kavernon, mi ripozis herbe kaj babilis rigardante la vidojn trans la tuta urbo de sur tiu alta pinto. Tiam estis bona tempo por ekkonatiĝi kun Rob. Superreala sperto estis, babili kun fama muzikisto en esperanto dum mi spektis la belajn vidindaĵojn de Bristol. Ankaŭ tre agrabla sperto, speciale ĉar ni JEBaniĝis similtempe.

Post la klifumado, ni ĉiuj iris urben kaj sidis dum kelkaj minutoj sur la herbo. Tamen, baldaŭ poste ni devis foriri. Do mi akompanis Rob, Frank kaj Derek al la stacidomo. Bedaŭrinde la aliuloj mistrafis sian trajnon.

Jen finiĝis mia aventureto de Esperanto en Londono kaj Bristolo. Ĉiuj la homoj afablis kaj mojosis, kaj mi scias, ke la renkontiĝo ĉeestindis, ĉar mi tuj ekdormis kiam mi eksidis sur seĝon trajne kaj pro tio ke, kiam mi vekiĝis kaj ekbabilis kun hazardulo, mi nur kapablis babili delirie pri iu amuza esperanto-semajnfino.

Plej kara leganto, mi esperas, ke vi iel travivis mian rakonton. Mi esperas, ke mia stilo skribi ne tro ĝenis vin. Mi povus fini citante min, ‘mi reeniros la esperantujon certe iam !’ sed fakte, ĝi ne necesas, ĉar mi jam ĉeestis alian renkontiĝon post tiu kaj citi sin iom malmojosas … Se vi havas komentojn, mi eme legos ilin. Mi jam rolis skribisto. Nun temas pri vi !

Espereble, la jena raporto, eĉ se ĝi estas stilaĉe verkita, kapablas elmontri la grandan potencon de Esperanto por kunigi homojn el diversaj landoj, tradicioj kaj devenoj. Do, se vi ankoraŭ ne partoprenis similan eventon, ekpartoprenu!

La komitato en sin bonvenis nova membro Rob H, kantisto de la konata rok-grupo “The Automatic”. Tiu alveno de nova juna sango ja estas aparte plaĉe, pro tio, ke la oficistoj de JEB komencas grizi.

Dum du jaroj JEB okazigas sezonajn kunvenojn, ĉiam en malsamaj anguloj de la lando. Pli kaj pli amase partoprenas membroj: De 14 en Londono aŭtune al 22 en Kardifo printempe. En la kunveno oni konfirmis ne nur daŭrigi tiun tradicion, sed ankaŭ provi okazigi aliajn. La unua ideo estas, ke iam antaŭ la venonta BK en Eastbourne okazos tendumadon, kun distraprogramo kiu imitos la popularan koncepton “Drondo”, kiu tiel bone sukcesas ĉe Barlastono. Tiu celas provizi al la Jebanoj okazon ekzerci en parolata Esperanto.

Ankaŭ pridiskutiĝis, ĉu eblus starigi JEB-programon ĉe Ni Festivalu, la evento kiu delonge okazas januare en Barlastono. Malfeliĉe la komuna opinio estis, ke eble tro multekostus, kaj ke la plejparto de Jebanoj povus alveni nur matene sabate, kaj ne je la vendreda komenciĝo, do ŝajne ne okazos iu oficiala JEB-kontribuo. (Ne ŝanĝigos tamen, ke individuaj Jebanoj partoprenos.)

La sola maltrankviliga aspekto de la kunveno estis, ke nur unu novulo proponis sin por la komitato. Pro tio, ke neniu volus kandidati kiel oficistoj Tim, Clare, kaj Mikeo devis resti en siaj postenoj, malgraŭ tio, ke Tim ne plu estas oficiala Jebano pro sia aĝo, kaj ke Mikeo baldaŭ troviĝas en la sama pozicio. (Pro tiu problemo, Tim dum pasintaj jaroj ne estas la prezidanto, ĉar tiu postulas, ke li iel plijuniĝu; anstataŭ, li elektiĝis kiel la honora prezidanto.)

Parolatis gravaj vortoj pri tiu problemo, ke la junaj membroj ŝajne ne pretas kontribui. Bonsorte tio solviĝos: Guy J, restariginto de la Notinghama klubo, baldaŭ revenos de Bjalistoko. Simile laste reaperis en la JEB-forumoj Daniel W, iniciinto de la renovigita JEB en 2006. Fine nova alveninto Amelia C kandidatas por voluntuli en la Centra Oficejo de TEJO dum sia paŭzo inter la lernejaj kaj universitataj jaroj. Tiuj faktoj, kaj ankaŭ la alveno de Rob en la komitaton, pensigas, ke eble nova taŭge juna komitato aperos en la venontaj jaroj.

Anglalingva protokolo troviĝas ĉi tie.

The booklet presents a very effective introduction to Esperanto, both the language and its history. It’s main contribution, however, is that it reproduces comments from Esperantists about how and why they use the language. An outstanding example would be from the American Amanda Higley, who spent sixteen months travelling in Europe yet only had to pay for three nights’ lodging: The other 470+ nights she spent as a guest of Esperanto-speakers.

I’d recommend the booklet to people who already speak the language, since they might just learn a little that they didn’t know about the origins of the language, but especially to beginners.

If anybody asks you about Esperanto, I think that this would be a wonderful thing to show them.

The English version is available to download here.

A chatroom would allow people to practice their Esperanto without having to type up a lengthy post. Potentially we could also be an instant-tuition service for beginners.

Thanks to Thomas, we have a new chatroom as of today.

It’s not yet incorporated into the main page of the Jebsite or forums, so users will have to bookmark it directly.

Simply click here, enter a nickname, and talk with whoever happens to be online

On the Saturday there will be a meeting of the Yorkshire & Humberside Esperanto Federation, where Professor John Wells will lead a programme on the theme “Kiel ekspluati la vortprovizon de Esperanto” during the day. The programme will start at 11am and finish at 5pm. To take part, you need to send a cheque for £12 (which includes lunch and tea/coffee) together with details of your name and address to F-ino AB Duerden. (It doesn’t seem right to publish her postal address here, but it’s included within the information on the “Somera renkontiĝo de JEB” event on Facebook, and if you’re not on Facebook you can get in touch with us on the forums.) Cheques should be addressed to “Yorkshire & Humberside Esperanto Federation”.

The seminar will take place in Guppy’s Enterprise Club, 17 Nunnery Lane, York. The location is not far from the main train station in York so should be easily accessible for everyone

We hope that lots of JEB members will take the opportunity to participate in this interesting event. For those who don’t fancy it or who won’t be able to arrive on time, we invite you to meet up with us afterwards, when we are bound to relocate to the nearest Wetherspoons to enjoy the rest of the evening

We’re currently looking for cheap accommodation in York and intend to spend the night there. On Sunday we hope to meet up again and see some of the sights of York.

So, if you’d like to come, please let us know either on Facebook or in the JEB forums. If you’re thinking of going to the seminar, please decide as early as possible and send your cheque to the federation, so that they know how many people are going to be coming

Do alvenis mi, kun kelkaj aliaj britoj kunvojaĝantaj, ĉe la ĉefa stacidomo de Saarbruecken vespere je la unua tago de la renkontiĝo, dimanĉo. Terure pluvis, sed ni ĵus maltrafis la autobuson kaj do decidis piediri al la kongresejo – kie ni fine alvenis por trovi la ĥaoson kiu, laŭ raportoj de miaj amikoj, ĉiam troviĝas je la komenco de internaciaj Esperanto-aranĝoj.

Finfine ni trovis la ĝustan homon, kiu donis al ni niajn ĉambro-slosilojn, kaj kiu diris, ke ni loĝos ne en la kongresejo sed en proksima hotelo. Iom konfuzante, la hotelo konsistis el diversaj konstruaĵoj – kelkaj klare videblaj de la strato, tamen la nia ne. Almenaŭ la pluvo ĉesis, ĉar devis ni stari ekstere dum preskaŭ duonhoro antaŭ ni finsukcese trovis ĝin! Tamen enirinte ni trovis bonegajn ĉambrojn – fakte kvankam mi mendis nur unupersonan ĉambron, mi ricevis duĉambran apartamenton kun sufiĉo da spaco por kvar – sed kompreneble mi ne plendas pri tio!

Lundon mi iris en la urbon de Saarbruecken kun grupeto da britoj kaj germanoj por trovi turistinformejon kaj vidi la lokajn allogaĵojn. Saarbruecken ne estas tiel granda urbo, kaj ni vidis preskaŭ la tutan urbocentron ene de unu tago. La vesperon koncertis Martin Wiese, antaŭe de la famkonataj muzikgrupoj Persone kaj Amplifiki, sed ĉi-foje ludis li sole, kaj kantis ne nur kantaĵojn de sia solo-albumo, sed ankaŭ malnovajn de Persone kaj eĉ unu-du novajn pecojn ankoraŭ ne registritaj.

Pluvis denove mardon do restis mi ĉe la hotelo, ĉar la programo ne tiel interesis min – por infanoj kaj por homoj kiuj volis diskuti “kiel Esperanto ne / ja venkas” mi supozas ke ĝi estis bonega, tamen mi estas nek infano nek finvenkisto, kaj la anoncita IS-stila programo ŝajne ne realiĝis. Tamen ja estis kelkaj bonaj programeroj – ekzemple Tim Owen gvidis version de la brita “Drondo”-koncepto. Nia diskuttemo estis fumado kaj eta grupo da kvin ĝuis tre interesan diskutadon. Mi ja intencas ĉeesti la Drondon iam en Britio – espereble ĉi-jare.

Ankaŭ je mardo okazis ludvespero, kiun mi antaŭĝojis, ĉar unu el miaj hobioj estas ludado de modernaj tabulludoj, kiuj estas tre popularaj en Germanio. Tamen dum la vespero ni ludis ĉefe version de “Homlupo” – kiu ja estas bona ludo por unu-du partetoj sed vere ne sufiĉe interesas por tuta vespero!

Ĉar Saarbruecken troviĝas tre proksima al la landlimoj kun Francio kaj Luksemburgio, mi kaj kelkaj aliaj decidis fari proprajn ekskursojn al tiuj landoj. La unua estis al malgranda urbo nomiĝanta Forbach, kiun ni elektis ĉar ĝi estas la unua trajno-haltejo post la landlimo – fakte estis iom strange forlasi germanan urbon kaj nur kelkaj minutoj poste alveni en francan! Iom pli strange estis la vizito al Luksemburgo – kvankam la plimulto de la urbo estis unike luksemburga, en aliaj partoj estis facile forgesi, ke oni ne estis en Francio!

Sabaton ni vizitis Strasburgon, kie atendis nin granda surprizo: eblis preni boatvojaĝon tra la urbo kun komentaro en Esperanto! Bedaŭrinde la boatoj estis fermitaj la tagon de nia vizito pro troa alteco de la akvo, do ni ne havis la ŝancon konfirmi tion, sed sur la informaj afiŝoj troviĝis, inter la aliaj flagoj por la pli kutimaj lingvoj, la Esperanto-flago!

Nu, jen mia semajno en Germanio – kaj Francio kaj Luksemburgio. Mi tre ĝuis la semajnon – eĉ se ĝi iom malsamis al miaj anticipoj. Estis bone ne nur pasigi tempon kun malnovaj amikoj sed ankaŭ renkonti novajn. Ankaŭ estis la semajno tre utila por plibonigi mian memfidon paroli Esperanton – kaj ankaŭ la germanan. Entute, bonega kaj ĝuinda semajno, kaj kial ĉiam mi revenis antaŭĝojante la sekvontan Esperanto-aranĝon!